Në një kohë kur protestat studentore kanë marrë vëmendjen e opinionit publik, një nga qëndrimet më të forta brenda opozitës ka ardhur nga Ervin Salianji, i cili ka kritikuar hapur mënyrën se si Sali Berisha dhe Partia Demokratike janë pozicionuar përballë lëvizjes së të rinjve.

Deklaratat e Salianjit, të bëra disa ditë më parë, ngrenë një çështje që mbetet aktuale: a duhet opozita të mbështesë protestat qytetare, apo të përpiqet të marrë drejtimin dhe protagonizmin e tyre?

Salianji nuk u mjaftua me një kritikë të zakonshme politike. Ai e cilësoi sjelljen e Berishës si të dëmshme për protestën studentore, duke pretenduar se mënyra se si opozita organizoi tubimin e saj paralelisht me atë të studentëve i shërbeu politikisht kryeministrit.

“Sjellja e Berishës është si patericë, kamalec i Edi Ramës”, deklaroi Salianji, duke përdorur një gjuhë të drejtpërdrejtë ndaj kryetarit të Partisë Demokratike.

Por përtej ashpërsisë së deklaratës, qëndrimi i Salianjit përmban një kritikë politike që meriton vëmendje.

Në vend që opozita të përqendrohet te mbështetja e kërkesave të studentëve, sipas tij, ajo po kërkon të vendosë veten në qendër të zhvillimeve.

“PD dhe çdo funksionar duhet të jetë mbështetje dhe jo të kërkojë protagonizëm shtesë”, u shpreh ai.

Ky është edhe thelbi i debatit që Salianji ka hapur brenda opozitës: një protestë qytetare nuk duhet domosdoshmërisht të kthehet në aktivitet partiak që të marrë mbështetje politike.

Një tjetër element i rëndësishëm i qëndrimit të tij është kërkesa që Partia Demokratike të kalojë nga deklaratat dhe tubimet te propozimet konkrete institucionale.

Salianji përmendi hapjen e listave zgjedhore si një çështje për të cilën opozita mund të ndërmarrë nisma në Parlament, duke sugjeruar se ndryshimi politik kërkon më shumë sesa thjesht organizimin e protestave.

Në këtë mënyrë, ai e zhvendos debatin nga numri i pjesëmarrësve në shesh te roli që duhet të ketë opozita në përfaqësimin e kërkesave qytetare.

Kritikat e Salianjit ndaj Berishës nuk janë thjesht një përplasje mes dy figurave të së njëjtës forcë politike. Ato shtrojnë një pyetje më të gjerë për të ardhmen e Partisë Demokratike dhe aftësinë e saj për të kuptuar lëvizjet që lindin jashtë strukturave partiake.

Nëse studentët kërkojnë të dëgjohen me zërin e tyre, a është e nevojshme që politika të flasë në emër të tyre?

Salianji ka dhënë një përgjigje të qartë: opozita duhet t’i mbështesë, jo t’u marrë protagonizmin.

Dhe ndoshta pikërisht këtu qëndron pesha e qëndrimit të tij. Në një moment kur vëmendja është përqendruar te protestat, ai ka zgjedhur të kritikojë publikisht drejtimin e opozitës, duke kërkuar një mënyrë tjetër të të bërit politikë.

Mbetet për t’u parë nëse kjo kritikë do të hapë një debat real brenda Partisë Demokratike apo do të mbetet një tjetër përplasje mes drejtuesve të saj.