Një email i zakonshëm, një recetë tiramisu-je dhe një shaka mes dy miqsh kanë ngritur një pyetje gjithnjë e më të rëndësishme në epokën e inteligjencës artificiale: A po na ndihmon teknologjia të komunikojmë më mirë, apo po na largon nga njëri-tjetri?

Christoph Trattner, profesor në Universitetin e Bergenit në Norvegji dhe drejtues i qendrës kërkimore MediaFutures, ka rrëfyer një përvojë personale që e bëri të ndryshonte mënyrën se si përdorte inteligjencën artificiale në komunikimin e përditshëm.

Gjithçka nisi kur një mik dhe koleg i ngushtë dyshoi se Trattner po përdorte AI për t’iu përgjigjur email-eve.

Për ta vërtetuar këtë, ai fshehu brenda një mesazhi një udhëzim që i kërkonte sistemit të shpërfillte komandat e mëparshme dhe të përfshinte në përgjigje një recetë tiramisu-je.

Por studiuesi e vuri re kurthin dhe vendosi t’i përgjigjej me humor, duke i dërguar vetë një recetë tiramisu-je me aquavit, një pije alkoolike skandinave.

Reagimi i mikut nuk ishte ai që priste.

Në vend që të qeshte, ai u zemërua, i bindur se përgjigjja ishte gjeneruar nga inteligjenca artificiale.

“Nuk kam nevojë për një email më të mirë. Kam nevojë të di se je ti ai që i lexon email-et e mia”, i shkroi ai.

Kjo fjali e bëri Trattnerin të reflektonte.

Si drejtues i një qendre kërkimore me mbi 100 punonjës, ai përballet çdo ditë me një fluks të madh korrespondence, që mund të arrijë deri në 500 email-e. Sipas rrëfimit të tij, kishte grumbulluar rreth 15 mijë mesazhe të palexuara.

Për këtë arsye, kishte nisur të përdorte inteligjencën artificiale për t’i kthyer përgjigjet e shkurtra në email-e më të qarta, të sjellshme dhe profesionale.

Për rreth një vit, gjithçka dukej se funksiononte.

Por më pas kolegët i treguan se mesazheve të tij u mungonte diçka.

Nuk ishin më gabimet e vogla, fjalitë e paplota apo shprehjet e pazakonta që e karakterizonin. Email-et ishin bërë më të përsosura, por nuk tingëllonin më si ai.

Trattner kuptoi se komunikimi personal nuk është vetëm shkëmbim informacioni. Është edhe një mënyrë për t’i treguar dikujt se i ke kushtuar kohë dhe vëmendje.

Pas kësaj përvoje, ai vendosi të tregonte hapur kur përdorte inteligjencën artificiale për korrespondencën rutinë, duke sqaruar se përgjigjet kontrolloheshin prej tij.

Ndërsa për njerëzit me të cilët ka marrëdhënie të afërta profesionale dhe personale, zgjodhi të shkruante vetë, edhe nëse mesazhet përmbanin ndonjë gabim.

Historia ngre një dilemë që prek gjithnjë e më shumë njerëz: në përpjekje për të kursyer kohë dhe për t’u shprehur më bukur, a rrezikojmë të humbasim autenticitetin?

Sepse ndonjëherë një mesazh i shkurtër, me gabime, por i shkruar personalisht, mund të ketë më shumë vlerë sesa një përgjigje e përsosur.

Në fund, njerëzit nuk kërkojnë gjithmonë fjalët më të bukura. Duan të dinë se pas tyre është vërtet personi që njohin.